(via hamartithiamaledicent)

Excited na ako pumasok kasi sa wakas halos araw-araw nanaman sasakit panga ko kakatawa kasama ng mga kaibigan ko. Gusto ko na rin magkabaon na para naman makaipon agad ako ng pangpagawa dun sa laptop namin. Miss ko na rin yung kabaliwan ng bawat araw na lumilipas pag may pasok. Tinatamad ako mainly dahil pagod nanaman 24/7 at wala nanamang tulugan at hingahan sa dami ng kailangan gawin. Ayoko pang pumasok kasi 4th year na kami, huling taon na namin tapos baka magkahiwa-hiwalay pa ng section. Takot din ako sa mga magiging teachers namin na mukhang terror. 

Excited na ako kasi magiging magulo at masaya nanaman yung school year kaso di pa ako ready sa mga changes na mangyayari.

Nakakapagod magmahal ng sobra, nakakapagod magpakatanga, nakakapagod umasa pero most of all, nakakapagod maging utusan for the whole summer. Okay lang sana kung binabayaran ako ee kaso hindi. Yung tipong ginagawa nila akong PA araw-araw tapos gusto nila agad agad silang masusunod. FYI hindi po kayo reyna. May buhay din po ako. Kaya po kami binibigyan ng summer vacation eh para po magpahinga hindi po maging utusan sa bahay.

Eto nanaman ang panahon na napaka-negative ko. Ewan ko ba kung bakit pero nakakasawa lang na lagi na lang tungkol sa love yung binabasa ko, pinapakinggan ko and everything. Medyo paulit-ulit na kasi yung cycle na “meet-like-fall head over heels in love-expect-get hurt-do stupid things out of love-realize stupidity-struggle to fall out of love-move on-repeat.” Feeling ko lang nalulunod ako sa cycle na hindi man lang humantong sa matinong happy ending. Eh, ewan ko ba. Mawawala rin to in a span of 1-4 weeks. Imbes na entrance exam kasi ang dapat na inaatupag ko eh magkakasunod na love story ang pinagbabasa ko. Ayan tuloy purgang purga na ako sa story line na parepareho.

Ngayon lang ulit ako nakapag-post dito kahit lagi akong online kasi busy lagi sa pagbabasa pero anyways, eto lagi ang nasa utak ko these days.

Balak ko kasi magdoctor since ok lng naman sa akin na ilang taon na pag-aaral at alam ko namang kakayanin ko pero iniisip ko kasi kung kakayanin ba ng mga magulang ko. Mahaba-habang pag-aaral at gastusan kasi yun ee. Ang maganda lang kasi, ilang taon lang, mababawi ko rin yung pinagkagastusan ng mga magulang ko. Taas kasi ng pangarap ko ee. Tatlong bahay yung gusto ko ipagawa, isa sa akin, isa sa mga magulang ko, isa sa lola ko. Gusto ko rin na umangat yung buong angkan namin mila sa naghihirap na middle class. Ang kailangan ko lang, kayanin ng mga magulang ko hanggang end ng medicine. Actually, marami pa naman akong ibang course na pwedeng kunin kasi hindi naman ako spacific kung ano gusto ko maging pero wala na akong iba pang maimagine na kalalabasan ko ee. Apat lang actually naiimagine kong kalalabasan ko. Doctor, teacher, something na may kinalaman sa computer or accountant kahit wala akong patience sa math.

Music acts like bookmarks of our life. It captures and preserves our memories in a way that it won’t be forgotten. Right now, I’m listening to a song that came from my early childhood. The last time I heard it, I was only in preschool. Listening to it feels so magical because it’s like I never even forgot those memories. Music is really AWESOME.

I’m not sure anymore whether I’m finally getting over it or I just lost the ability to feel anything anymore. Lately, these two gets hand in hand because I just don’t know what to do. I’ve come to a point where I avoid things all together, not feeling anything and pushing everything away. I know I couldn’t hold this for a very long time but it’s the only way I see fit in order to keep my sanity intact in the midst of this chaos.

Buti na lang, di ako masyadong pinapansin ng magulang ko. Ngayon kasi, dapat talaga, inaayos ko na application form ko sa UP. Eh dahil di pa ako ready, ayun nakabaon pa rin sa tambak ng gamit na hanggang ngayon, wala pang pangalan. Ever since talaga, ayoko ng mga big decisions tungkol sa future ko. Hindi ako ready at super takot ako. Masyado kasing mabigat pag-isipan kung ano ba gusto kong gawin for the rest of my life. Eto nanaman ako. Kakalimutan ko nanaman lahat hanggang malapit na magdeadline.

Lord, enlighten me please. I have to make decision sooner or later. I really need Your guidance right now.

Dahil miss na namin ang isa’t isa, ganito kahapit ang mga tao

Kahit pa pancit canton lang pagkain kanina, happy pa rin kahit na mukha kaming feeding program

Tapos basta magkasya yung mukha sa camera, picture tawag dun

Everything is FUN with them :)))